اشتباه كند و با اينكه عمل بالا صد بار تكرار شده است مجموع دانه‌ها كمتر يا بيشتر بشود . انسانهائى كه از نظر آگاهيها « در متن جريان واقعيت قرار مىگيرند و با بن هستى و ريشهء وجود و جريانها متصل و يكى مىشوند ديگر از هر گونه اشتباه مصون و معصوم خواهند بود » . در اينجا مطلب استاد مطهرى به پايان ميرسد . مطلب ديگرى كه مؤلف در اين فصل اظهار داشته اينست كه در مرحله‌اى از انقطاع وحى ، پيامبر به علت ناراحتى زيادى كه بر وى عارض شده بود ميخواست خود را از كوه پرتاب كند . اين مطلب بهيچوجه قابل قبول نيست . ما ترديدى در اين نداريم كه پيامبر اكرم در مدت انقطاع وحى - مدت آن هر چه بوده - غمگين و ناراحت بوده است ، چون اتصال با مبدء وحى آن چنان نعمتى بود كه از دست دادن آن قطعا موجب تأسف ميگرديد ، اما قصد پرتاب كردن خود از بالاى كوه نشانه يك عدم تعادل روحى شديد و بيمارى روانى است و چگونه ميتوان چنين چيزى را در باره روحى كه آنقدر عظمت و عمق پيدا كرده بود احتمال داد . روحى كه با نزول وحى تكيه بر جهان غيب داده و از نورانيت آن جهان بىنهايت لبريز گرديده بود چگونه ممكن بود دچار چنان ياسى شود كه بخواهد به زندگى خود خاتمه دهد . ما معتقديم كه پيامبر با نزول اولين آيات وحى به نبوت و رسالت خود اطمينان پيدا كرده بود و بر او انكشافى از مبدء غيب حاصل شده بود و ديگر ممكن نبود چنان ترديدها و ياس‌هائى بر روح بزرگ او راه پيدا كند . ما بر اين اساس اين نقل تاريخى را مردود ميشمريم و آن را با حقيقت نبوت قابل جمع نميدانيم .